Er werd al een jaar over gesproken “dit moeten we een keer gaan doen” “dat shirt is voor ons” Er kan echter veel gebeuren in een jaar en zo kwam het dat ik op 16 mei 2010 zonder Ab, Richard en Patrick aan de start stond van de door de Vlamingen genoemde “monstertocht” stond. Hoewel...zag ik daar Roel niet staan...Ja dus !! En zo gingen we samen met 148 anderen om 07:02 van start voor De Gouden Flandrien.
De Gouden Flandrien route beslaat alle toeristische lussen van de Ronde van Vlaanderen die, wil je goud halen, alle drie in volgorde oranje, blauw, groen moet rijden. Lus oranje is ongeveer 75 km, lus blauw 80 km en de groene lus is 114 km maar deze is iets ingekort om de 250 km niet te ver te overschrijden.
In deze 250 km liggen 25 hellingen welke deel uit maken of uitgemaakt hebben van de Ronde van Vlaanderen. Ook onderdeel van de 250 km zijn 25 km kasseistroken zodat je aan het einde van de dag weet hoe het is om over kasseien te dokkeren...
Een nieuwe ervaring voor mij was een lekke band op een afdaling van een kasseistrook. Niet fijn en met een beetje stuurmanskunst werd het carbon en berijder een onzachte aanraking met het wegdek bespaard. Dat moest ook eigenlijk wel goed gaan want we hadden kamer 7 in het hotel en mijn rugnummer was 47...
Verder geen oponthoud gehad tijdens deze zeer pittige rit die ook nog eens met veel wind verreden werd. Het grote voordeel vond ik de aangename temperatuur van een graad of 15 en een droog wegdek. Als je zo’n 12 uur onderweg bent zijn dat gewoon prettige omstandigheden.
De bevoorrading en tijd controle’s waren zeer strak geregeld. Bij iedere bevoorrading werd de tijd genoteerd en volgens mij gecontroleerd of dit een “normale” tussentijd was. Afsnijden van de route werd hierdoor in ieder geval vermeden, ook al door geheime controles op onverwachte plaatsen. Als je Goud wilt halen moet je de hele beker leegdrinken.
Wij waren om half acht weer terug bij het CRVV, de start en (eindelijk) finish plaats van deze zware rit.
Eindelijk mochten we de trui aantrekken...wat een ervaring, wat een kick. Dan nog de oorkonde afhalen én natuurlijk nog even op de foto met mijn trouwe supporter en dan toch maar even wat eten.
Na het eten in de auto naar huis. Ik zei tegen Karin “wat we nu rijden van Oudenaarde naar Almere heb ik vandaag gefietst maar dan met hier en daar wat hellingen en kasseistroken” Haar antwoord “gekkenwerk” ...hihihi
Dat deze rit hoog wordt aangemerkt in België en zelfs op Sporza word benoemd wist ik niet (maar nu wel) Ook werd er door enkele bladen aandacht aan besteed. De stukjes die ik kon vinden kun je lezen door op deze link te klikken.
De Gouden Flandrien route beslaat alle toeristische lussen van de Ronde van Vlaanderen die, wil je goud halen, alle drie in volgorde oranje, blauw, groen moet rijden. Lus oranje is ongeveer 75 km, lus blauw 80 km en de groene lus is 114 km maar deze is iets ingekort om de 250 km niet te ver te overschrijden.
In deze 250 km liggen 25 hellingen welke deel uit maken of uitgemaakt hebben van de Ronde van Vlaanderen. Ook onderdeel van de 250 km zijn 25 km kasseistroken zodat je aan het einde van de dag weet hoe het is om over kasseien te dokkeren...
Een nieuwe ervaring voor mij was een lekke band op een afdaling van een kasseistrook. Niet fijn en met een beetje stuurmanskunst werd het carbon en berijder een onzachte aanraking met het wegdek bespaard. Dat moest ook eigenlijk wel goed gaan want we hadden kamer 7 in het hotel en mijn rugnummer was 47...
Verder geen oponthoud gehad tijdens deze zeer pittige rit die ook nog eens met veel wind verreden werd. Het grote voordeel vond ik de aangename temperatuur van een graad of 15 en een droog wegdek. Als je zo’n 12 uur onderweg bent zijn dat gewoon prettige omstandigheden.
De bevoorrading en tijd controle’s waren zeer strak geregeld. Bij iedere bevoorrading werd de tijd genoteerd en volgens mij gecontroleerd of dit een “normale” tussentijd was. Afsnijden van de route werd hierdoor in ieder geval vermeden, ook al door geheime controles op onverwachte plaatsen. Als je Goud wilt halen moet je de hele beker leegdrinken.
Wij waren om half acht weer terug bij het CRVV, de start en (eindelijk) finish plaats van deze zware rit.
Eindelijk mochten we de trui aantrekken...wat een ervaring, wat een kick. Dan nog de oorkonde afhalen én natuurlijk nog even op de foto met mijn trouwe supporter en dan toch maar even wat eten.
Na het eten in de auto naar huis. Ik zei tegen Karin “wat we nu rijden van Oudenaarde naar Almere heb ik vandaag gefietst maar dan met hier en daar wat hellingen en kasseistroken” Haar antwoord “gekkenwerk” ...hihihi
Dat deze rit hoog wordt aangemerkt in België en zelfs op Sporza word benoemd wist ik niet (maar nu wel) Ook werd er door enkele bladen aandacht aan besteed. De stukjes die ik kon vinden kun je lezen door op deze link te klikken.
Persbericht:
Op zondag 16 mei startten 148 deelnemers voor hun monstermarathon over de volledige afstand van 250km over zowat alle bekende en minder bekende Ronde-hellingen. Inclusief 25km kasseien... Enkel zij die de volledige afstand uitreden - 133 'Gouden Flandriens' -verkregen de eer om vanaf nu met het exclusieve (vernieuwde) Gouden Flandrien-shirt te mogen rondrijden.
De eerste deed er slechts 8uur en 13 minuten over, de laatste deed het in 14uur en 35minuten. Niettemin hebben ze allen een prachtprestatie geleverd door deze monstermarathon uit te rijden. Onder hen waren ook een aantal 60-plussers en een paar dames. Proficiat!
Voor de statistieken: 15 deelnemers hielden het onderweg voor bekeken. Er startten nog een 130-tal deelnemers op de Zilveren (165km) en Bronzen Flandrien (72km).
